De werkplek van...Maria Peekstok

Schoonmaken met een lach en een traan op de Spoedeisende Hulp

Bouwvakkers die met een van pijn vertrokken gezicht binnenkomen. Kinderen die van de trap zijn gevallen. Mensen die na een mislukte zelfmoordpoging hulp nodig hebben. Het is het dagelijkse beeld op de afdeling Spoedeisende Hulp van een ziekenhuis. Het Franciscus Gasthuis in Rotterdam is geen uitzondering. Vijf dagen per week is het de werkplek van Maria Peekstok van Gom Zorg. Die redelijk nuchter kan omgaan met alle ellende die zij ook als schoonmaakster ziet binnenkomen. ‘Als ik alles zou meenemen naar huis, heb ik geen leven meer.’

Wie een rustig baantje als schoonmaker zoekt, moet zich afvragen of een ziekenhuis dan wel de ideale omgeving is. Laat staan de afdeling Spoedeisende Hulp. Hier gaat het leven 24 uur per dag door, zeven dagen per week. Gom Zorg is er in februari 2019 precies tien jaar verantwoordelijk voor de schoonmaak. Die begint om zeven uur ’s morgens, als Maria Peekstok lachend binnenkomt voor haar dagtaak tot drie uur ‘s middags. ‘Jazeker, ik kom hier altijd lachend op de afdeling. Ik ga met plezier naar mijn werk. Ik hoor weleens van collega’s dat er niet meer wordt gelachen tijdens het werk. Dan duurt de dag lang hoor!’

De geboren Kaapverdiaanse - 27 jaar in Nederland en 25 jaar in dienst van Gom - werkt in de dagelijkse hectiek van de Spoedeisende Hulp een vast programma af. ‘lk leeg de prullenbakken, maak de wc’s schoon en doe dan de behandelkamers. Ik doe m’n best om het schoon te houden, maar deze afdeling wordt natuurlijk wel 24 uur per dag gebruikt. Gelukkig doen de artsen en verpleegkundigen er ook alles aan om het schoon te houden.’

Handschoenen dragen

Aan de medische apparatuur zelf hoeft zij niet te komen. Die vragen een specialistische reiniging om hygiënisch te worden ontsmet. Ook met - zoals dat officieel heet - lichaamseigen vloeistoffen komt Maria niet gauw in aanraking, zegt leidinggevende Tiny Boot (‘ik heb Maria nog nooit chagrijnig gezien’). ‘Bloed, urine of ontlasting worden door het behandelend personeel vaak zelf al opgeruimd. Grote bloedplassen komen we hier dus niet tegen. Wel is het zaak om op het werk bij zichtbare lichaamseigen vloeistoffen handschoenen te dragen; bij het legen van een prullenbak kan er zomaar een bebloed gaasje bovenop liggen.

De raarste dingen

Ook al is Maria er voor de schoonmaak: dat de Spoedeisende Hulp een bijzondere afdeling is, ontgaat ook haar niet. ‘Je maakt hier de raarste dingen mee. Mensen met hun hand in het verband of in een doekje, omdat een vinger en na een ongeluk half af ligt. Bouwvakkers die een ongeval hebben gehad op de werkplek. Kinderen die gewond zijn na een val van de trap, of omdat ze met hun vingers tussen de deur hebben gezeten. Maar ook mensen na een mislukte zelfmoordpoging. Je ziet van alles binnenkomen.’

Korte lontjes

Ook al heet de afdeling Spoedeisende Hulp: die hulp kan ook weleens even geduld vragen. En even wachten is iets wat in een maatschappij van korte lontjes op steeds minder begrip kan rekenen. Maria: ‘Mensen worden steeds ongeduldiger. Iedereen wil zo snel mogelijk geholpen worden. Dan kan het gebeuren dat mensen ruzie gaan maken. Gelukkig loopt het niet niet gauw uit de hand. Binnen de kortste keren wordt de beveiliging ingeschakeld om de rust te herstellen.’

Maria Peekstok

Vol gas achteruit

Al kan het ook anders lopen, vult Tiny aan. ‘Pas nog. Parkeert iemand zijn auto op de parkeerplaats voor verloskundigen, vlak voor de Spoedeisende Hulp. Dat mag, om iemand af te zetten. Maar daarna moet die auto meteen weer weg. En meteen is hier ook meteen. Dat hij daarop werd aangesproken viel niet goed bij die man. Hij stapt in zijn auto en rijdt vol gas achteruit. Wij konden nog nét maken dat we weg konden!’

Nee, het is niet de gebruikelijke manier waarop de schoonmakers van Gom op de Spoedeisende Hulp terechtkomen. Gelukkig gaat het hier bijna altijd goed. Ondanks dat er altijd veel van schoonmakers zoals Maria wordt gevraagd. ‘Het is hier altijd druk. Maar het is leuk druk. Dat is het verschil’, zegt ze met - hoe kan het anders - een brede lach...