De werkplek van... Olaf Fleurquin

‘Met 38 graden kun je niet meer in dat bakje staan’

Voor veel mensen is het de ultieme thriller: tientallen meters boven de grond de ramen wassen, bungelend in een bakje. Alleen maar vier staalkabels die voorkomen dat je een onverwachte noodlanding maakt. Voor anderen is het dagelijks werk, zoals voor Olaf Fleurquin. ‘Nee, het is niet handig om glazenwasser te worden als je hoogtevrees hebt in dit vak’, lacht hij. Hoofdrolspeler in een thriller heeft de inwoner van Best zich nog nooit gevoeld. ‘Bang? Nee, eigenlijk ben ik nog nooit bang geweest.’

Als glazenwasser is hij ‘vliegende kiep’, zoals hij het zelf omschrijft. ‘Maar als er een klus op hoogte is, weten ze mij meestal wel te vinden. Ik ben nooit te beroerd om omhoog te gaan. Sterker nog, hoe hoger hoe mooier!’ Voorafgaand aan zijn carrière in de lucht stond Olaf nog met twee benen stevig op de grond. ‘Toen ik begon in de schoonmaak, zat ik in het vloeronderhoud bij een andere werkgever. Tien jaar terug ben ik omgeschoold. Het mooie van het vak van glazenwasser is de vrijheid die je hebt. En je komt op plaatsen waar een normaal mens nooit komt.’

Foto’s maken

Dat laatste is zeker waar. Hangend in zijn gondel heeft Olaf een compleet ander beeld van een stad. ‘Ik heb Eindhoven gezien, Rotterdam, Amsterdam, Breda... Soms zijn het gebouwen tot wel tachtig meter hoog. Ja, als je omhoog gaat naar het dak van een gebouw is het altijd even wel genieten van het uitzicht. Dan maak ik vaak wel een paar foto’s. Ik vind het nog steeds apart. Normaal ben je nooit in de gelegenheid om op het dak van een hoog gebouw te staan. Maar het is niet elke dag feest, het zijn ook wel eens kleinere panden die we wassen.’

Geen onveilige situaties

Een gondel zit met vier staalkabels vast aan een stellage op het dak. Een kraan laat het bakje etage na etage omlaag zakken. De gondel is gezekerd aan het gebouw. Ook de glazenwassers zijn gezekerd. Altijd zijn ze met z’n tweeën. Olaf: ‘Vanwege de veiligheid. Maar onveilige situaties heb ik nog nooit meegemaakt, moet ik zeggen. Eigenlijk ben ik nog nooit bang geweest. Het is ook aan jezelf om te kijken of alles veilig is. Wel is het gebeurd dat de bak vastloopt. Dat staat alles stil omdat de motor niet meer werkt. Ach, dan bel je een monteur die het wel weer komt oplossen’, zegt hij met de routine die verraadt dat hij ook dan niet in paniek raakt.

‘Met de zon meewerken’

Onveilige situaties mogen hem dan bespaard zijn gebleven, in de tropenzomer van 2018 kwam wel een ander probleem om de hoek kijken: de hitte. ‘Afgelopen zomer is het extreem geweest. Het is gebeurd dat het 38 graden was. Dan kun je niet meer in dat bakje staan, want je staat pal in de zon. “Dan moet je met de zon meewerken”, zeggen mensen weleens. Maar daar schieten wij niks mee op, want in de regel werkt een glazenwasser sneller dan de zon kan draaien. Dan vragen we aan de baas of er geen binnenklus is. Als dat al mogelijk is, want met die hoge temperaturen is het ook geen pretje om binnen te werken. Verder werken we niet buiten als het heel hard regent of als het windkracht vijf, zes is. Ook bij onweer blijft het bakje netjes op het dak staan. Maar anders gaan we gewoon door. Wij zijn niet zo flauw.’ Even afgezien van onwerkbare dagen bracht de hitte ook nog andere problemen met zich mee: ‘Je moet extra water gebruiken. Anders droogt het te snel.’

Cameraman

Per locatie heeft Olaf een andere ‘bakkenist’. Op een vrijdag in augustus had hij een debutant in zijn gondel, tijdens het werk aan de rechtbank van Breda: een cameraman. ‘Die kwam een video maken terwijl wij aan het werk waren. Ja, ik vond het erg leuk. Er loopt niet elke dag iemand met een camera mee als ik aan het werk ben, ha ha!‘ De video werd onverwacht tóch nog een thriller. Olaf: ‘Het is een gebouw van zeven verdiepingen, een meter of 25 hoog. Voor die cameraman was het de eerste keer dat hij zo hoog ging. Hij vond het wel heel erg spannend. Ik had nooit verwacht dat hij omhoog zou gaan, maar hij deed het toch!’